Otizmde Akran Zorbalığı: Sessiz Kalan Çocuklar için Sessiz Yardımlar

Otizmli çocuklar, sosyal ipuçlarını algılamakta ve yorumlamakta güçlük çektikleri için zaman zaman akran zorbalığının hedefi olabilirler. Ne yazık ki bu zorbalık her zaman fiziksel değildir; dışlanma, alay edilme, görmezden gelinme gibi pasif yollarla da gerçekleşebilir. En düşündürücü olan ise otizmli çocukların çoğu zaman bu durumu açıkça ifade edememesi, yani sessiz kalmasıdır.

Zorbalığa uğrayan otizmli çocuklar genellikle durumu içselleştirir, sosyal ortamlardan çekilir ve kaygı düzeyleri artar. Sessizlikleri, yaşadıkları zorbalığı görmezden geldiğimiz anlamına gelmemeli. Bu noktada “sessiz yardımlar” devreye girmelidir.

Sessiz yardım; çocuğun duygularını açıkça dile getirmesine gerek kalmadan onun yanında olmayı, onu gözlemlemeyi ve küçük dokunuşlarla desteklemeyi ifade eder. Öğretmenlerin sınıf içinde göz teması kurmadan yapılan destekleyici müdahaleleri, arkadaş grubuna fark ettirmeden yapılan ortam düzenlemeleri veya çocuğun sevdiği etkinliklere dahil edilmesi bu yardımların başında gelir.

Ayrıca akran farkındalığını artırmak için empati çalışmaları ve kapsayıcı sınıf etkinlikleri düzenlenmeli, zorbalıkla ilgili okul politikaları otizmli öğrencileri de kapsayacak şekilde geliştirilmelidir.

Otizmli çocuklar güçlüdür. Ancak bazen en güçlü çocuklar bile bir bakışla, bir düzenlemeyle, bir sessizlikle desteklenmeye ihtiyaç duyar.

Ferhan Hulusi Şahin
Özel Eğitim Öğretmeni